บรรจุภัณฑ์สุญญากาศสำหรับการส่งออกอาหารทะเลและอาหารในอาเซียน: คู่มือผู้ซื้อ

เลือก "เกราะป้องกัน" ให้ได้ก่อน แล้วค่อยเลือกเครื่อง สำหรับอาหารทะเลดิบ ถุงสุญญากาศไม่ใช่มาตรการควบคุมในตัวเอง แนวทางของ FDA ระบุว่าบรรจุภัณฑ์ลดออกซิเจนลบสัญญาณเน่าเสียที่ลูกค้าใช้ตัดสินทิ้งไป ผู้ส่งออกจึงต้องเลือกเกราะก่อน คือ รักษาอุณหภูมิต่ำกว่า 3.3 °C (38 °F) ตั้งแต่บรรจุจนถึงผู้บริโภค ขายเป็นสินค้าแช่แข็งพร้อมฉลากกำกับ หรือสร้างเกราะด้วยสูตร (pH ≤ 5, เกลือในเฟสน้ำ ≥ 5%, water activity ≤ 0.97)

เกราะคือการตัดสินใจฝ่ายจัดซื้อ ไม่ใช่ฝ่าย QA

FDA บทที่ 13 ระบุว่า "มีโอกาสสูงขึ้นที่สารพิษ C. botulinum จะก่อตัวขึ้นก่อนที่การเน่าเสียจะทำให้ผู้บริโภคปฏิเสธสินค้า" เชื้อที่สำคัญต่ออาเซียนคือ C. botulinum ชนิด E ซึ่ง "พบบ่อยที่สุดในสภาพแวดล้อมน้ำจืดและทะเล" และ "ควรสันนิษฐานว่ามีอยู่ในสัตว์น้ำดิบทุกชนิด"

ตัวเลขที่ควรเปลี่ยนแผนของคุณคือ "อุณหภูมิต่ำสุดที่ชนิด E เจริญและสร้างสารพิษคือ 38°F (3.3°C)" ห่วงโซ่ความเย็นในไทย เวียดนาม และอินโดนีเซีย มักกำหนดไว้ที่ 0–4 °C ซึ่งปลายบนของช่วงนี้อยู่เหนือเส้นดังกล่าว เมื่อความเย็นเป็นเกราะเดียว แนวทางกำหนดให้รักษาอุณหภูมิต่ำกว่า 3.3 °C "ตั้งแต่บรรจุจนถึงการบริโภค" ไม่ใช่แค่ถึงท่าเรือหรือห้องเย็นของผู้นำเข้า

ทางเลือกอื่นคือขายแช่แข็งพร้อมฉลาก ใช้สูตรทดแทน หรือสำหรับบางสินค้า "ควบคุมได้ด้วยการเปิดผนึกสุญญากาศก่อนสินค้าออกจากการควบคุมของผู้ผลิต" ข้อสุดท้ายนี้คือคำสั่งซื้อ หากพิสูจน์ต่ำกว่า 3.3 °C ถึงผู้บริโภคไม่ได้ และไม่ได้ขายแช่แข็ง งบประมาณควรไปที่การแช่เยือกแข็งและห้องเย็น ไม่ใช่เครื่องสุญญากาศที่ใหญ่ขึ้น

อุณหภูมิสินค้าเป็นตัวกำหนดระดับสุญญากาศ ไม่ใช่ปั๊ม

[เครื่องบรรจุสุญญากาศฟิล์มยืดต่อเนื่อง](/en/products/ali-store-continuous-stretch-vacuum-packaging-machine) ระบุ ≤ 200 Pa ส่วนเครื่องแบบห้องเดี่ยวระบุ 1 kPa บนกระดาษต่างกันห้าเท่า แต่กับอาหารทะเลเปียก ความต่างนี้มักไม่มีความหมาย

ผู้ผลิตปั๊มสุญญากาศ Edwards ระบุกฎไว้ว่า "เมื่อสูบไอ ความดันสุดท้ายของปั๊มจะถูกจำกัดด้วยความดันไอของวัสดุที่กำลังผลิต ไม่ใช่ด้วยสมรรถนะของปั๊มเอง"

น้ำอิสระบนผิวเนื้อปลาคือวัสดุแบบนั้น ความดันไออิ่มตัวของน้ำอยู่ที่ 611 Pa ที่ 0 °C, 1,228 Pa ที่ 10 °C, 2,339 Pa ที่ 20 °C และ 4,246 Pa ที่ 30 °C เทียบกับ 200 Pa บนใบเสนอราคา ที่ 10 °C พื้นล่างสูงกว่าค่าที่ระบุราวหกเท่า (1,228 ÷ 200 ≈ 6.1) และในห้องบรรจุ 30 °C ราวยี่สิบเอ็ดเท่า

ผลที่ตามมามีสามข้อ หนึ่ง รอบการทำงานยืดออกหากเครื่องทำงานตามค่าความดันที่ตั้งไว้ซึ่งไปไม่ถึง สอง ความชื้นผิวเดือด ดึงของเหลวขึ้นไปที่แถบซีล เกิดรอยรั่วแบบช่องทางที่มองดูเหมือนซีลสมบูรณ์ สาม การลดอุณหภูมิสินค้าก่อนเข้าเครื่องให้ผลดีกว่าการอัปเกรดปั๊ม สินค้าที่ 0–2 °C ทำให้พื้นล่างอยู่ราว 600–700 Pa ขณะที่ปลาตัวเดิมที่ 20 °C ลงไม่ต่ำกว่าราว 2,300 Pa ดูเพิ่มที่ [คู่มือห้องเย็นสำหรับผู้ส่งออกอาหารไทย](/en/news/cold-storage-equipment-thailand-food-export)

ด้วยเหตุผลเดียวกัน ค่าปั๊มบนสเปก (100 m³/h) คืออัตราสูบอากาศ ไม่ใช่ความสามารถรับไอน้ำ ให้ขอ **ความสามารถรับไอน้ำเป็น g/h** รอบเปลี่ยนน้ำมันสำหรับงานเปียก และถามว่ามี **gas ballast** หรือไม่

ค่าที่ชี้ว่าคุณเข้าข่ายบรรจุภัณฑ์ลดออกซิเจนอยู่บนฟิล์ม

FDA ระบุว่าบรรจุภัณฑ์ที่มีอัตราการซึมผ่านออกซิเจน (OTR) ของบรรจุภัณฑ์สำเร็จรูปตั้งแต่ 10,000 cc/m²/24 ชม. ที่ 24 ºC ขึ้นไป ถือเป็นวัสดุที่ยอมให้ออกซิเจนผ่าน เหนือเส้นนี้การเน่าเสียยังเตือนผู้บริโภคได้ ต่ำกว่าเส้นนี้คุณกำลังทำบรรจุภัณฑ์ลดออกซิเจนและต้องมีเอกสารควบคุมโบทูลิซึม ผู้ขายเครื่องบอกคุณไม่ได้เพราะฟิล์มไม่ใช่ของเขา ให้ขอค่า OTR ของบรรจุภัณฑ์สำเร็จรูปจากผู้ผลิตฟิล์ม

ความหนาเป็นคนละเรื่องกับ OTR และเป็นตัวตัดสินการถูกเจาะทะลุ ฟิล์มขึ้นรูป 0.12–0.30 mm กับฟิล์มปิดฝา 0.08–0.12 mm ต้องระบุแยกกันในใบสั่งซื้อ และทดสอบกับสินค้าที่แย่ที่สุดของคุณ ไม่ใช่ดีที่สุด

สรุป

ลำดับคือ เกราะก่อน ฟิล์มที่สอง เครื่องที่สาม สลับลำดับเมื่อใด คุณจะซื้อเครื่องที่เร็วขึ้นมาแก้ปัญหาห่วงโซ่ความเย็น เราไม่เปิดเผยราคาเครื่องเหล่านี้และจะไม่แต่งตัวเลขขึ้นมา ดูหมวดสินค้าได้ที่ [เครื่องบรรจุสุญญากาศ](/en/products?category=pm-vacuum-packaging) หรือ [ติดต่อเรา](/en/contact) เพื่อให้ช่วยตรวจใบเสนอราคา